Ο Γιάννης Βλαχογιάννης γεννήθηκε στη Ναύπακτο το 1867. Ο πατέρας του Οδυσσέας Βλαχογιάννης καταγόταν από τη Ρούμελη και η μητέρα του Αναστασία Γκώνη από το Σούλι. Έμαθε τα πρώτα του γράμματα στη Ναύπακτο και φοίτησε στα Γυμνάσια της Ζακύνθου, της Κορίνθου και της Πάτρας. Το 1886 γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του, τις οποίες δεν ολοκλήρωσε, εξασφάλιζε τα προς το ζην ως οικοδιδάσκαλος και ως διορθωτής στην Εφημερίδα του Κορομηλά.
Πολυγραφότατος λογοτέχνης και ιστοριοδίφης, από νωρίς αφιέρωσε τη ζωή του στη συλλογή αρχειακού υλικού για την Επανάσταση και τους πρώτους χρόνους του νεοελληνικού κράτους. Με τη συμβολή ομογενών κεφαλαιούχων όπως ο Εμμ. Μπενάκης και ο Λ. Ράλλης δημοσίευσε σημαντικότατα τεκμήρια νεοελληνικής ιστορίας, όπως τα Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, του Κασομούλη και του Σπυρομήλιου, το Χιακό αρχείο, το Αθηναϊκό αρχείο και την ανατύπωση της βιογραφίας του Καραϊσκάκη από τον γραμματέα του Γ. Αινιάν.
Με προσωπική του εισήγηση προς τον τότε Πρωθυπουργό Ελ. Βενιζέλο, ιδρύθηκαν στα τέλη του 1914 τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, όπου διετέλεσε διευθυντής μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1937. Από τη θέση αυτή, συνέχισε το έργο ζωής του, που υπήρξε η διάσωση της εθνικής αρχειακής κληρονομιάς.
Πέθανε το 1945 στην Αθήνα.
Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι ήταν Ιταλός πολυμαθής της Ύστερης Αναγέννησης που θεωρείται κατά κοινή ομολογία ένας από τους σπουδαιότερους ζωγράφους όλων των εποχών παρά το περιορισμένο πλήθος των σωζόμενων έργων του. Η «Μόνα Λίζα» είναι το διασημότερο ζωγραφικό έργο του Λεονάρντο και το πιο διάσημο πορτραίτο στην ιστορία. Είναι επίσης γνωστός για τα σημειωματάριά του, στα οποία καταχωρούσε σχέδια και σημειώσεις επιστημονικού περιεχομένου· σε αυτά περιλαμβάνεται πληθώρα θεμάτων, συμπεριλαμβανομένης της ανατομίας, της χαρτογραφίας, της ζωγραφικής και της παλαιοντολογίας. Η συνεισφορά του Λεονάρντο στην εξέλιξη των τεχνών είναι συγκρίσιμη μόνο με εκείνη του σύγχρονού του Μιχαήλ Αγγέλου
Από το Μέτσοβο μετέβηκε το 1837 στο Κάιρο της Αιγύπτου για να εργαστεί στο εμπορικό κατάστημα του αδελφού του Αναστασίου. Στη συνέχεια, το 1840, εγκαταστάθηκε στην Αλεξάνδρεια. Χάρη στην επιχειρηματική δραστηριότητα και την τόλμη του, εξελίχθηκε στον μεγαλύτερο έμπορο της Αιγύπτου και σημαντικό μέλος των Ελλήνων της Αιγύπτου. Παράλληλα ασχολήθηκε με τραπεζικές εργασίες, την αγορά και εκμίσθωση κτημάτων ενώ με τα ποταμόπλοιά του στον Νείλο κυριάρχησε στο εσωτερικό και εξωτερικό εμπόριο της Αιγύπτου. Από αυτές τις δραστηριότητες απόκτησε μία τεράστια περιουσία την οποία διέθεσε για εθνικούς και κοινωφελείς σκοπούς. Η πολυεπίπεδη ευεργετική του δράση εκδηλώνεται μέσα από δωρεές σημαντικών ποσών για φιλανθρωπίες, κοινωφελή έργα και δημιουργία εκπαιδευτικών και άλλων υποδομών, στην ελληνική κοινότητα της Αλεξάνδρειας, το Μέτσοβο, την Αθήνα αλλά και γενικότερα προς το ελληνικό κράτος. Μεταξύ αυτών, την ίδρυση Γεωργικής Σχολής στη Λάρισα, την ανέγερση της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, τη δωρεά προς το Ωδείο των Αθηνών, τη δωρεά για την αναμαρμάρωση του Παναθηναϊκού σταδίου, όπου τελέστηκαν οι πρώτοι σύγχρονοι ολυμπιακοί αγώνες, την αποπεράτωση του Πολυτεχνείου των Αθηνών και τη δωρεά για τη ναυπήγηση σύγχρονου θωρηκτού με το οποίο η Ελλάδα κυριάρχησε στο Αιγαίο πέλαγος.
Η Κατερίνα Γώγου (1940–1993) υπήρξε Ελληνίδα ποιήτρια, ηθοποιός και σημαντική μορφή της αντικομφορμιστικής λογοτεχνικής έκφρασης της μεταπολιτευτικής περιόδου. Γεννήθηκε την 1η Ιουνίου 1940 στην Αθήνα. Από μικρή ηλικία εμφανίστηκε στον κινηματογράφο ως παιδική ηθοποιός, συμμετέχοντας σε ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του 1950. Στη συνέχεια εργάστηκε ως ηθοποιός στον κινηματογράφο και στο θέατρο, κυρίως σε κωμικούς ή δευτερεύοντες ρόλους σε δημοφιλείς ελληνικές ταινίες της δεκαετίας του 1960 και του 1970.
Παράλληλα με την υποκριτική της δραστηριότητα, στράφηκε σταδιακά προς την ποίηση. Η πρώτη ποιητική της συλλογή, Τρία κλικ αριστερά (1978), την καθιέρωσε ως ιδιαίτερη φωνή της σύγχρονης ελληνικής ποίησης. Το έργο της χαρακτηρίζεται από έντονο κοινωνικό και πολιτικό λόγο, βιωματική γραφή και αναφορές σε ζητήματα κοινωνικού αποκλεισμού, καταπίεσης και ατομικής ελευθερίας. Η ποίησή της συνδέθηκε στενά με το πνεύμα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας και με αντιεξουσιαστικούς και αναρχικούς κύκλους της εποχής.
Κατά τις δεκαετίες 1970 και 1980 εξέδωσε ποιητικές συλλογές και κείμενα που γνώρισαν μεγάλη απήχηση, ενώ παράλληλα παρέμεινε ενεργή στον καλλιτεχνικό χώρο ως ηθοποιός. Η δημόσια παρουσία και το έργο της συνδέθηκαν με την κοινωνική κριτική και την υπεράσπιση των περιθωριοποιημένων ομάδων. Πέθανε στις 3 Οκτωβρίου 1993 στην Αθήνα.
Η Μαρία Κάλλας ήταν διάσημη Ελληνίδα σοπράνο της όπερας και θεωρείται μία από τις σημαντικότερες τραγουδίστριες του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη από Έλληνες γονείς και σπούδασε μουσική στην Αθήνα. Η διεθνής καριέρα της ξεκίνησε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και συνεργάστηκε με μεγάλα θέατρα όπερας όπως η Σκάλα του Μιλάνου. Η Κάλλας έγινε γνωστή για την εκφραστική φωνή της και τις δραματικές ερμηνείες της.
Ο Νίκος Καζαντζάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, που τότε ήταν υπό οθωμανική κυριαρχία, σε οικογένεια με θρησκευτική και παραδοσιακή ανατροφή. Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος, ενώ η μητέρα του προερχόταν από οικογένεια με θρησκευτικές ευαισθησίες. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια φιλοσοφία στο Παρίσι, όπου ήρθε σε επαφή με τις ιδέες του Henri Bergson και άλλων φιλοσόφων, που διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό τη φιλοσοφική του σκέψη. Κατά τη διάρκεια της ζωής του ταξίδεψε συλλέγοντας εμπειρίες που εμπλούτισαν την καλλιτεχνική και πνευματική του αντίληψη για τον άνθρωπο και την κοινωνία. Οι εμπειρίες του από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ελληνική κοινωνία και οι συγκρούσεις μεταξύ παράδοσης και νεωτερικότητας επηρέασαν το έργο του και τα θέματα που επεξεργάστηκε στα κείμενά του. Ξεκίνησε με ποιητικά και δοκιμιακά έργα, αλλά έγινε παγκοσμίως γνωστός κυρίως για τα μυθιστορήματα του. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από φιλοσοφικές αναζητήσεις, υπαρξιακά ερωτήματα, προβληματισμούς για την πίστη, την ελευθερία, τον θάνατο και την ανθρώπινη μοίρα. Ο Καζαντζάκης αντιμετώπισε έντονη κριτική από την Εκκλησία και συντηρητικούς κύκλους, και πολλά έργα του υπέστησαν λογοκρισία ή απαγορεύτηκαν. Παρά τις αντιξοότητες, παρέμεινε αφοσιωμένος στη συγγραφή, ταξιδεύοντας και συνεχίζοντας τη φιλοσοφική του αναζήτηση. Πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια λογοτεχνική κληρονομιά που επηρέασε τη σύγχρονη ελληνική και παγκόσμια σκέψη.
1906: Γεννιέται στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας σε οικογένεια Ελλήνων εμπόρων καπνού.
1922: Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαθίσταται ως πρόσφυγας στην Αργεντινή, όπου ξεκινά επιχειρηματική δραστηριότητα στον τομέα του καπνού και των τηλεπικοινωνιών.
Δεκαετία 1930: Εισέρχεται δυναμικά στη ναυτιλία, αποκτώντας τα πρώτα του πλοία και επεκτείνοντας σταδιακά τον στόλο του σε δεξαμενόπλοια.
1946: Τελεί γάμο με την Αθηνά (Τίνα) Λιβανού, κόρη του εφοπλιστή Σταύρου Λιβανού. Από τον γάμο αυτό αποκτά δύο τέκνα, τον Αλέξανδρο και τη Χριστίνα.
1957: Αναλαμβάνει την Ολυμπιακή Αεροπορία, επεκτείνοντας τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες και στον τομέα των αερομεταφορών.
1968: Τελεί γάμο με τη Ζακλίν Κένεντι, χήρα του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών John F. Kennedy, γεγονός που ενισχύει τη διεθνή δημοσιότητα γύρω από το πρόσωπό του.
1975: Αποβιώνει στο Παρίσι. Σύμφωνα με τη διαθήκη του, προβλέπεται η σύσταση κοινωφελούς ιδρύματος, το οποίο ιδρύεται την ίδια χρονιά με την επωνυμία Ίδρυμα Ωνάση, με σκοπό την προώθηση της παιδείας, του πολιτισμού και της υγείας.